ٹیگ کے محفوظات: کھلیار

بیٹھے پِڑیاں مار کے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 49
دل تے سب کُجھ وار کے
بیٹھے پِڑیاں مار کے
ایہہ دیہوں کِنھوں لوڑ دا اے
بانہواں روز اُلیار کے
انگ نہ ماریں بِین تے
اُٹھسن سپ اُلیار کے
آئی سی اکھیاں تاپدی
گئی ہوٹھاں نوں ٹھار کے
کول تہاڈے لیاندیاں
سدھراں جہیاں نتار کے
توں اوڑک نوں بوڑیا
سانوں شوہ وچ تار کے
ماجدُ کنھوں ویکھدائیں
اکھیاں نوں کھلیار کے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہے سن لوکی جاندے، سانوں شہروں پار وی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 11
اُنج ائی لگیاں تہمتاں، نئیں ساں کُجھ بُریار وی
ہے سن لوکی جاندے، سانوں شہروں پار وی
دِتی سی اِک لہر وچ، اکھ اشارے روشنی
نور جیہا اِک لشکیا، بُلھیاں دے وچکار وی
گزری رات پہاڑ جیہی، لے کے پلکاں بھاریاں
دُکھ نوں روڑھ نہ سکیاں، اکھیاں تار و تار وی
جُثے دے وچ روگ سن، اکھیاں ہے سن ویہندیاں
آل دوالے روح دا، پیا ہویا کِھلیار وی
وچ بہاراں چہکدا، پھُلاں وانگر مہکدا
رہ گیا اوڑک سہکدا، تیرا ماجدُ یار وی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)