ٹیگ کے محفوظات: کالے

گلوں نے جن کی خاطر خرقے ڈالے

دیوان اول غزل 488
قیامت ہیں یہ چسپاں جامے والے
گلوں نے جن کی خاطر خرقے ڈالے
وہ کالا چور ہے خال رخ یار
کہ سو آنکھوں میں دل ہو تو چرالے
نہیں اٹھتا دل محزوں کا ماتم
خدا ہی اس مصیبت سے نکالے
کہاں تک دور بیٹھے بیٹھے کہیے
کبھو تو پاس ہم کو بھی بلالے
دلا بازی نہ کر ان گیسوئوں سے
نہیں آساں کھلانے سانپ کالے
طپش نے دل جگر کی مار ڈالا
بغل میں دشمن اپنے ہم نے پالے
نہ مہکے بوے گل اے کاش یک چند
ابھی زخم جگر سارے ہیں آلے
کسے قید قفس میں یاد گل کی
پڑے ہیں اب تو جینے ہی کے لالے
ستایا میر غم کش کو کنھوں نے
کہ پھر اب عرش تک جاتے ہیں نالے
میر تقی میر

دو برہنہ شیڈ تھے اک لیمپ والے میز پر

منصور آفاق ۔ غزل نمبر 167
کچھ اندھیرے جاگتے تھے کچھ اجالے میز پر
دو برہنہ شیڈ تھے اک لیمپ والے میز پر
آنکھ جھپکی تھی ذرا سی میں نے کرسی پر کہیں
وقت نے پھر بن دیے صدیوں کے جالے میز پر
صلح کی کوشش نہ کر ہابیل اور قابیل میں
کھول دیں گے فائلیں افلاک والے میز پر
آگ جلتے ہی لبوں کی مل گئیں پرچھائیاں
رہ گئے کافی کے دو آدھے پیالے میز پر
جسم استانی کا لتھڑا جا رہا تھا رال سے
چاک لکھتا جا رہا تھا نظم کالے میز پر
میری ہم مکتب نزاکت میں قیامت خیز تھی
چاہتا تھا دل اسے اپنی سجا لے میز پر
کوئی ترچھی آنکھ سے منصور کرتا تھا گناہ
سیکس کے رکھے تھے پاکیزہ رسالے میز پر
منصور آفاق

کنج ورہیاں دے بھٹھاں وچ، تن گالے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 78
کنج دسیے، کنج پَیریں پے گئے چھالے نیں
کنج ورہیاں دے بھٹھاں وچ، تن گالے نیں
جِت ول ٹرئیے، قدماں دی اگوائی نوں
ککر چھاپے، ٹوئے، کھائیاں نالے نیں
خوف دی اِل توں، ککڑیاں وانگوں اسّاں وی
تاہنگاں چوچے، پنکھاں ہیٹھ سمہالے نیں
بھاہ لگے چٹیائی، چِٹیاں دنداں دی
کھِڑ کھِڑ ہسدے یار وی، من دے کالے نیں
کجدے رہندے آں، وچ پیار اُچھاڑاں دے
نئیں تے سجن اُنج تے، ویکھے بھالے نیں
پل پل سانوں، سجرے گھیرے پان پئے
جو منظر وی ماجدُ، آل دوالے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اسّاں جیہڑے حرف ٹِنانے واواں وچ اُچھالے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 72
کالیاں راتاں دی شاہی دامان تروڑن والے نیں
اسّاں جیہڑے حرف ٹِنانے واواں وچ اُچھالے نیں
اندر جھُلدی نھیری ہتّھوں اکھّیں لالی پھر گئی اے
تن دے بھخدے موسم پاروں جِبھیں اُبھرے چھالے نیں
ہِکّن اوہ نیں پل پل پیندی ٹھنڈ کلیجے جنہاں دے
ہِکّن اوہ جنہاں دی ہوٹھیں سدھراں بھانبڑ بالے نیں
سپ چڑیاں تے چھاپے مارن شِکرے جھپٹن گُھگیاں تے
خورے کی کی چِیک چہاڑے میرے آل دوالے نیں
رُتّاں نے نم روک کے اپنی اِنج دا زور وِکھایا اے
آپوں آپ ائی وجن لگ پئے کلیاں دے منہ تالے نیں
اکّھ نہ میلی ہوون دِتّی، نانہہ متھڑے وٹ پایا اے
کُجھ انج دے وی دُکھڑے اسّاں ایس تن اُتّے جالے نیں
ماجدُ اپنے نال دیاں نوں مار نہ پُھوکاں پیار دیاں
اوہناں دے مُکھ لو نئیں دیندے جیہڑے من دے کالے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)