ٹیگ کے محفوظات: پچھان

کیوں کنڈ وِ کھاندائیں جیوندیاں، توں ہوکے مرزا خان وے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 75
کس لیکھے پیار اساڈڑا، کی سانوں تیرا مان وے
کیوں کنڈ وِ کھاندائیں جیوندیاں، توں ہوکے مرزا خان وے
اکھاں وچ رُتاں رَڑکیاں، میں دِلڑی بن بن دھڑکی آں
اگاں کجھ ہور وی بھڑکیاں نت دل دا لہو کھولان وے
توں پنی اکو چُپ وے، تے باہر ہنیرا گھپ وے
میں مکھ تیرے دی دُھپ وے، کیوں نھیرے مینوں تان وے
تک چڑھیا سورج مہکدا، تک جیوڑا میرا سہکدا
جوبن سی تیرا لہکدا، تے کی سی میری شان وے
مُڑ پِچھاں سونہہ ائی رب دی، نئیں تینوں ایہہ گل پھبدی
اِک دنیا تین پئی لبھدی، تُوں اپنا آپ پچھان وے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہرناں دے لئی آؤندیاں نئیں ہُن رُتّاں چُنگیاں چان دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 21
پتناں اُتّے میل دیاں جنگلاں دا سوہجھ ودھان دیاں
ہرناں دے لئی آؤندیاں نئیں ہُن رُتّاں چُنگیاں چان دیاں
دل دے اندر دِبکیاں دِسّن قہر دی محنت مگروں وی
سدھراں چُنجیں چوگا لے کے آہلنیاں وَل جان دیاں
انت نوں کاگت پُرزے بن کے بالاں ہتھوں کُھسیاں نیں
چاہواں اُچ اڈاریاں لا کے واواں وچ لہران دیاں
پنکھ پکھیرو آں دے وی پَر، پتّراں دے وانگوں جھَڑ گئے نیں
موراں نوں وی یاد نہ رہیاں جاچاں پَیلاں پان دیاں
ساڈے تن تے حالیں خورے کیہہ کیہہ بھاناں پان گیاں
سُکھ توں کھُنجیاں ایہہ راتاں ایہہ کھریاں منجیاں وان دیاں
جد وی شیشے اندر تکیٔے دِسّن وانگ سیاڑاں دے
مُکھ تے نگّھیاں نوہندراں لگیاں ماجدُ جان پچھان دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہدا اک وسنیک سی، واہ واہ عالیشان سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 15
باہروں سادمرادڑا، اندروں شوخ مکان سی
اوہدا اک وسنیک سی، واہ واہ عالیشان سی
ستی رہئی دے ہیٹھ سی، سَلَوٹ کسے خیال دی
جُثہ ہے سی اکڑیا، انگاں دے وچ بھان سی
کلھیاں وی جے ویکھدی، گل مُکدی تد لیکھ دی
کٹھیاں ملن ملان دا، سبھناں نوں ارمان سی
اِک تے اُنج وی سوہجھ سی، اپنے آل دوال دا
اِک کجھ ساڈے پیار توں، سبھناں دی پردھان سی
لُوں لُوں دے وچ وَسدیاں، بن گئی اِنج اَنجان اوہ
اُس کڑی دے نال جیئوں، راہ دی جان پچھان سی
ایس نتھانویں شوق نے، رکھیا وچ فریب دے
ریشم جنہوں جانیاں، اوہ منجیاں دا وان سی
ماجدُ بھولا بھالڑا، مہکاں فکراں والڑا
لکھاں وچ جیالڑا، اوہ ائی میری جان سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)