ٹیگ کے محفوظات: پائیاں

اکھیاں اوس ائی صورت نوں سدھرائیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 113
ہنجواں وچ وی اگّاں جس بھڑکائیاں نیں
اکھیاں اوس ائی صورت نوں سدھرائیاں نیں
لفظاں دے پکھنو اُڈ کے فِر پرتے نئیں
ہوٹھاں اُتے جم جم گئیاں کائیاں نیں
دل نُوں پئی رہندی اے مُٹھ جیہی یاداں دی
اکھّیاں اندر پھریاں ہجر سلائیاں نیں
مار کے جھاتی پلکاں دے دروازے چوں
خورے کِنّھے میگھ مَلہاراں گائیاں نیں
منگن پّیاں لاڈ اسانتھوں وِیراں جیہے
مشکل گھڑیاں وی جیونکر ماں جائیاں نیں
ہتھیں سجرے پھل لیان نوں اسّاں وی
سدھراں والیاں شاخاں پیئوند کرائیاں نیں
بوٹی تک کے ہتھ چ بال ایانے دے
شاطر کانواں کی کی جھُٹیاں لائیاں نیں
بھُکھیاں چڑیاں اپنی حرص مٹاون نوں
بُوریاں شاخاں تے آ پینگاں پائیاں نیں
ماجدُ پندھ اساڈے، سُکھ دے ہاڑے لئی
ہُٹھاں دی لیکھیں لکھیاں اُترائیاں نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رُتاں جیئوندیاں وسدیاں دے لئی سُکھ سنہیوڑے لیائیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 24
پنکھ پکھیرو اُڈن لگ پئے ہرناں چُنگیاں چائیاں نیں
رُتاں جیئوندیاں وسدیاں دے لئی سُکھ سنہیوڑے لیائیاں نیں
مُکھیں سجرے رنگ سجا کے، لا کے لالی بُلہیاں تے
واواں الہڑ کُڑیاں وانگوں نویاں پینگاں پائیاں نیں
ٹہنیاں نے پُھلچِڑیاں کڈھیاں، رُکھاں بانے بدلے نیں
پھُلاں اکھّیں ڈورے کھِچ کے سدھراں فیر جگائیاں نیں
شاخاں اُتوں اَڈیاں چا، چا بالک پُھل ایہہ ویکھن پئے
کھیڈاں چھپن چھوت دیاں مہکاں نے کِنج رچائیاں نیں
اِک اوہ رُت جس دیپک گا کے ساڑ سواہ کر سُٹیا سی
اِک ایہہ رُت جس کنّیں آ کے میگھ ملھاراں گائیاں نیں
ماجدُ ہوٹھیں گیت سجا لے تُوں وی اِنج ائی فجراں دے
چڑیاں، کھِڑیاں کلیاں کولوں چٹکاں جِنج چُرائیاں نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)