ٹیگ کے محفوظات: شاہواں

کوئی وی روک نہ سکیا ماجدُ رُخ وگدے دریاواں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 83
کنّے کُجھ ائی مان کسے نوں ہوون، لمیاں باہواں دے
کوئی وی روک نہ سکیا ماجدُ رُخ وگدے دریاواں دے
زمیوں اُٹھ کے، سَو سَو کنی مارے گُڈی کاگت دی
اُچّ اڈاریاں لائیاں، نخرے آ اَئی جاون شاہواں دے
اودھر سجرے تے اُن پدھرے، پینڈے ہاکاں مارن پئے
ایدھر سُول نہ پیروں نکلے، پچھلیاں کچھیاں راہواں دے
ایہناں کّدوں زبان ہلا کے، کجھ تُساں توں پُچھنا ایں
دوہندے آوو، رکھ رکھ مُورے، ساہمنے مجھیاں گاواں دے
ویکھ لیا جے اکّو جھونے‘ فیر قیامت ڈھانی ایں
بُلھیاں اوہلے، لاویاں وانگر ہڑھ ڈکے نیں ہاواں دے
نویں سویر دے دیہوں نے سِراں تے پُج کے ایہہ کی کیتی اے
لِیراں لِیراں ہو گئے ماجدُ چولے سکھ دیاں چھاواں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دُھپاں پاروں سڑ سڑ جاون سِکدے تار نگاہواں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 30
تھانویں تھانویں جال نیں تانبے وانگر تپدیاں راہواں دے
دُھپاں پاروں سڑ سڑ جاون سِکدے تار نگاہواں دے
اوہ اوہ دھارن دُکھ درداں دی ایس اُتے پئی تُلدی اے
دھاگے تیکن اُدھڑن لگ پئے جِند تکڑی دیاں کانہواں دے
عرشاں تیکن کدے نہ جاون دل چوں اُٹھیاں گّلاں وی
پُج کے وچ فضاواں دے پھٹ جان غبارے آہواں دے
پھانڈے‘ دُھوڑاں‘ پھنڈ پھنڈ دَسّن فریاداں دیاں فصلاں نُوں
اِین منا نئیں سکدے کوئی ہُن اُلار وی بانہواں دے
غرضاں پاروں اُنج ائی اُچّی اُچّی ڈَونڈی پِٹدے نیں
نِیویاں بندیاں کولوں سمجھے جان مزاج نہ شاہواں دے
کوئی وی پریت پروہنا گھّلے کاگ نہ پہلاں آون توں
کھُر گئے نقش نگاہوں سارے بھُلیاں وِسراں چاہواں دے
وگدیاں واواں اندر وی جد زہر جیہی پئی گھُلدی اے
ماجدُ کون دِلاوے سانوں آن، وساہ ہُن سانہواں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)