ٹیگ کے محفوظات: دسّاں

پھٹ جگر دے، اِنج ہُن پھول کے دسّاں گا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 57
روون تھانویں، اپنے آپ تے ہسّاں گا
پھٹ جگر دے، اِنج ہُن پھول کے دسّاں گا
پکن تے دیو، دُکھ سُولاں دی، کھیتی نوں
بجلی بن کے، میں ائی ایس تے وسّاں گا
سکھ دے ساہ تے، حق میرا وی بَندا اے
جگ توں میں، ایس حق نوں، کیوں نئیں کھساں گا
اک واری تے ایہدی وی، کنڈ لاں گا میں
غم دے سینے، کلر وانگوں رسّاں گا
ماجد دکھ نوں، جَپھی تے میں پا لئی اے
ہن ایس دیو دیاں، مشکاں باہواں کسّاں گا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لکھ سَیئاں دی اِکو گل اے، دل دا بھیت نہ دساں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 45
دکُھ وی میرے سُکھ وی میرے، روواں بھانویں ہسّاں
لکھ سَیئاں دی اِکو گل اے، دل دا بھیت نہ دساں
کدے تے شاید سوچاں دی ایہہ وڈکی، پِچھا چھڈے
الہڑ کڑیاں وانگر شاید، کدے تے کُھل کے ہساں
کیہ دسئیے ہوٹھاں توں کِیکن، چپ دی سِلھ ہٹائی
دل دا حال لباں تے لیاندا اے، پر مسّاں مسّاں
ادوں تے فر دُکھ دا دارو، بِن چیرے نئیں ہونا
تن تے اُٹھے ایس اُٹھا تے، پَین گیاں جد لسّاں
چن ماری دی ڈھیری وانگوں، جِند پُرتی سُولاں
کیہ من بھوگی دسّاں ماجدُ، کیہ تن ورتی دسّاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)