کوئی تے منتر پھوکے، کوئی تے دُکھ دے سپ نوں، کِیلے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 58
ساڈا تے کوئی وس نئیں چلدا، کر کر تھکے حیلے
کوئی تے منتر پھوکے، کوئی تے دُکھ دے سپ نوں، کِیلے
اوہ جیہڑی کہندی سی، ساڈا جیئونا مرنا کٹھا
اوہنے وی تے بھُل کے سانوں، ہتھ کرا لئے پِیلے
کیہ آکھاں کیہ ہوئیاں، اوہدے پیار چ، سوچاں سدھراں
کل مکلیاں بہہ کے بھوراں، ہتھ چ لے لے تِیلے
تیریاں قدماں اگے وچھیاں، مخمل ورگیاں راہواں
ساڈیاں لیکھاں وچ ربّ ولوں، لکھے کھائیاں ٹیلے
رُت بدلن دیاں سجنو، پیاں پُٹھیاں اِنج دعاواں
امبروں اوہ کجھ اینہناں وسیاں، پِنڈے پے گئے نیلے
اوہناں دا ائی جھکھڑاں وچ وی رنگ نہ ہویا میلا
باگاں دے وچ جیہڑے جیہڑے، بوٹے سن لچکیلے
ان ہونی دے خوفوں اک وی، قدم نہ پُٹن دیندے
آل دوال چ وہماں دے، کِکراں توں اُچے ٹیلے
کجھُ تے اوہ وی ہے سی، دل دے بھیت چھپاون والی
کجُھ ماجدُ آپوں وی اسیں، ہے ساں بہوں شرمیلے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جواب دیں

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

آپ اپنے WordPress.com اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Google photo

آپ اپنے Google اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Twitter picture

آپ اپنے Twitter اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Facebook photo

آپ اپنے Facebook اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Connecting to %s