چڑھیا دن نئیں ڈھلدا، کیکن رات ڈھلے بِن یاراں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 52
دیہوں اسمانی ٹھیڈے کھاندا، من وچ روگ ہزاراں
چڑھیا دن نئیں ڈھلدا، کیکن رات ڈھلے بِن یاراں
ترنجناں بن گئے، عمراں دے ویہڑے، اِنج وی ہونا سی
پُونیاں بنیاں، دُکھ ایس دل دے، چرخے پان گھکاراں
اک دل اوہ وی، درد رنجاناں، کس بازی تے لائیے
اساں جیہیاں بندیاں دیاں ایتھے، کیہ جتاں کیہ ہاراں
تیریاں ہوندیاں تے ایہہ گھر دی، حالت کدے نہ ویکھی
یا نظراں نئیں اپنی تھاں تے، یاپیاں کمّن دواراں
کل ائی ایہناں پھُل ورگی، تصویراں نے دَبھ جمسی
کول بہار کے تینوں اج میں، کیہڑے نقش اُتاراں
اکھیاں ول اِنج مڑدے دِسّن، اکھیوں وچھڑے اتھرو
دَکھنوں اُتر پرت پیاں نیں، جنج کونجاں دیاں ڈاراں
سُک گئے بوٹے آساں والے، سجن جدوں دے ٹُر گئے
سچ کہندے نیں لوکی ماجدُ، یاراں نال بہاراں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جواب دیں

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

آپ اپنے WordPress.com اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Google photo

آپ اپنے Google اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Twitter picture

آپ اپنے Twitter اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Facebook photo

آپ اپنے Facebook اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Connecting to %s