ویلا فیر وی دیوے سانوں، کھیڈ کھِڈونے بالاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 63
سدھراں دے مّچ لگن بھانویں، تپّن بھٹُ خیالاں دے
ویلا فیر وی دیوے سانوں، کھیڈ کھِڈونے بالاں دے
ویہڑے ویہڑے ریجھ دیاں ناراں دے، سورج تنیا ایں
زُلفاں تھانویں، سِراں تے جاپن، چُر مُر گچھے والاں دے
کل لنگھیا اج وی لنگھ جاسی بھلکے وی، کِیہ ہونا ایں
اِکو جہئے نیں رَنج سویر دے، اوہ ائی دُکھ ترکالاں دے
نہ تین گاہدی لبھنی، نہ ائی مَین، جھوٹا اسواری دا
بَجھیاں اکھّیں گیڑدے چلئے، اِنج ائی کھوہ پئے سالاں دے
اوہ سجری تے مارو کاٹ اے، تن تے ورہدیاں تیغاں دی
تریڑاں تریڑاں دِسّن ہُن تے، سالم جُثے ڈھالاں دے
سب کھڈاری کھول لنگوٹے، کندھاں تے اِنج ٹنگن پئے
جِنج کدھرے پِڑ جمنے، نہ ائی وجنے، ڈھول دھمالاں دے
پکھوآں وانگ انبھول ایں توں وی، رکھیں سدھر پنگرن دی
آل دوال چ جال نیں جتھے، ماجدُ گُجھیاں چالاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جواب دیں

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

آپ اپنے WordPress.com اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Google photo

آپ اپنے Google اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Twitter picture

آپ اپنے Twitter اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Facebook photo

آپ اپنے Facebook اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Connecting to %s