اُنج صفحیاں تے، کھِلریاں گلاّں پا دِتے نیں رَو لے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 105
نئیں کیتے تے حرفاں میریاں دُکھ ایس دل دے ہَولے
اُنج صفحیاں تے، کھِلریاں گلاّں پا دِتے نیں رَو لے
دل دے مندر وچ نئیں لبھی، کوئی صورت من موہنی
پیار دے تیشے نال سی، کِنّے سدھراں دے بُت، ڈَولے
ایس توں ودھ، ہن ہور اساں توں، دُکھ دیپک کی منگنا
اکھیاں چوں انگیارے جھڑ پئے، دل دا لہو پیا کھولے
پیار ترے دی وی تے، آخر انت سزا اے سُولی
دل دا کی اے، ایس گل نوں وی گَولے یا نہ گَولے
سَک ہاسے دا، پپڑی جمیاں ہوٹھاں نوں، چمکاسی
دُھوڑ دُکھاں دی، دُھلسی تے، پر دُھلسی ہَولے ہَولے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جواب دیں

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

آپ اپنے WordPress.com اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Google photo

آپ اپنے Google اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Twitter picture

آپ اپنے Twitter اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Facebook photo

آپ اپنے Facebook اکاؤنٹ کے ذریعے تبصرہ کر رہے ہیں۔ لاگ آؤٹ /  تبدیل کریں )

Connecting to %s